Bölüm 2 – Vampirya’daki Hayat

Vampirya kocaman binaları olan teknoloji harikası bir yer. Bir kaç tane dershane var. Kocaman bir okul var. Buranın adı da Vampirella. “Baba, bu okul adını nereden almış?” “Bu okul adını senden almış. On bir yıl önce sen doğunca senin vampir kimliğine Vampirella, dünya adını da Aleyna koyduk” .

“Baba annem nerede?” “Ben de bu soruyu sormanı bekliyordum. Annen şuradaki uzun binanın en üst katında oturuyor. Benim bir işim var. Sonra görüşürüz.” Çok güzel. Acaba o uzun binanın kapısı nerede?

Tamam, kapıyı buldum ama kapı çok yukarıda. O sırada yanıma bir adam geldi ve bir şeyler mırıldandı. Birden yarasa oldu ve kapıya uçtu. Nasıl yarasa olunur? Dur bir dakika. Burada bir resim var. Resimde ayağı kırık biri ve sağ tarafı gösteren bir ok var. Sağ tarafta bir engelli kapısı olmalı. Hemen sağ tarafa koştum. Orada yerde bir kapı vardı. Kapının eni geniş ve boyu kısaydı. O kapıdan geçebilirsem ancak sürünerek geçebilirim ve ben de en sevdiğim elbise ile yerlerde sürünmek istemiyorum ama galiba zorundayım.

İlk önce yere oturdum, sonra yere yüz üstü yattım. Bunları yaparken beni kimsenin görmemesine dikkat ettim çünkü herkes beni garip bulurdu. Neyse, sürünerek geçtim. Sonra ayağa kalktım, bir de ne göreyim! Binanın içi kocamanmış ve bir sürü daire var ama bununla beraber bir sürü sorun var. Birinci dairenin yanında bir tane daha küçük daire var, şimdi annem en üst katta yaşıyormuş acaba annem hangi kapıda yaşıyor? Büyük kapıda mı yoksa küçük kapıda mı? Acaba annem kaç numaralı dairede oturuyor?

Bu konuyu yukarı çıkınca düşünelim. Etrafta dolaşmaya başladım acaba asansör, en kötü ihtimal merdiven nerede? O sırada birbirleriyle şakalaşan iki üç yarasa geldi ve uçarak sağdaki koridora doğru yönlendiler. Ben de fark edilmemeye çalışarak peşlerinden gittim sonra küçük bir cam kutuya bindiler. Galiba bu cam kutu yarasa asansörüydü. O da ne? Galiba cam asansörün altında bir tutma yeri var! Cam asansör biraz yukarı çıkınca altına tutundum ve yukarı çıktım. O yarasalar en üst kata çıktılar ben de bir alt kata indim. Etrafa bakındım, üst kata çıkmak için bir fikir aradım ve şahane bir fikir buldum. Burada kalıp yarasa olmaya çalışacağım. Evet haydi deneyelim. Kollarımı uçarmış gibi yukarı aşağı yaptım olmadı. Aynı hareketi parmak ucunda yaptım olmadı. Acaba yarasa olmak için ne yapmak gerekiyor? Of! Çok yoruldum. Acaba burada kafeterya var mıdır? Acaba uçmak dışında üst kata çıkmanın bir yolu var mı? Şu anda sinirlerim çok bozuk, ne yapmam gerek bilemiyorum. Kafamda ne kadar çok acaba var!Acaba birinden telefon istesem de babamı mı arasam?Aynen, mantıklı. Haydi o zaman bu kata gelen birilerini bekleyeceğim.

On beş dakika sonra bir vampir bu kata geldi ve ben de fırsat bu fırsat diye düşünüp o vampirin yanına gittim. “Babamı aramak için telefonunuzu alabilir miyim?” diye sordum. “Telefon ne ki saf kız.” dedi. O an şoke olmuştum, buradaki teknoloji ile dünyadaki teknoloji aynı değil mi?

“Siz burada neyle haberleşiyorsunuz?”

“Biz burada vampirtok kullanıyoruz. Ne oldu?”

“Şey, ben buralarda yeniyim. Adım Aleyna, pardon Vampirella. Ben babamı veya annemi arıyordum ama bu kattan çıkamıyorum. Yukarı kata çıkmak için ne yapabilirim?” dedim. Vampir de“ Ah, özür dilerim. Galiba bu binayı bilmiyorsun. Gel sana asansörü göstereyim.” dedi ve yarasa olup uçmaya başladı.

“Şey, ben yarasa olmayı bilmiyorum. Acaba yarasa nasıl olunur?”

“Aslında yarasa olmak için belli bir zamanı beklemen gerek ama işin kötü tarafı her vampir de bunun farklı zamanlarda olması. Bu yüzden yukarı çıkmak için ışi suyunu kullanman lazım. Buralarda yeni olduğuna göre ışi suyunu kullanmayı bilmiyorsundur” dedi vampir. Bende evet anlamında kafamı salladım. Bir suyla nasıl yukarı çıkabilirim?

“ Bak şimdi. Önce bu suyu içiyorsun ve hemen ardından nereye gitmek istediğini söylüyorsun. Bu kadar basit. Bu arada adın neydi?”

“Adım Vampirella”

“Sen o ünlü Vampirellasın!”

“Ben ünlü müyüm?”

“Tabii ki de evet. Bize Vampirella evden çıkmak istemiyor demişlerdi. Ama sen evden çıkmışsın”. O anda gözlerim doldu. Evet, babam bana ünlüsün demişti ama bu kadar da ünlü olacağımı beklemiyordum. Sonra gözlerimden korktuğum için yaşlar dökülmeye başladı. Bende vampirin beni soru yağmuruna tutmasını istemediğim için koşmaya başladım. Ama ben ne kadar koşarsam koşayım vampir peşimden geliyordu. Aslında bu kat labirent gibiymiş.

Sonra hızla sola koştum. Arkama bakarak koşuyordum. O sırada hızlandım ve duvara çarptım. Meğerse bu koridorun sonunda başka bir koridor yokmuş. Duvara çarptıktan sonra başım döndü ve yere düştüm. Kafamı yere çarptım. Ardından “Vampirella” diye seslendi biri ve daha kendisini göremeden gözlerim ağır ağır kapanmaya başladı. Bayılmıştım.


DEVAMINI OKU –  BÖLÜM 3 – Hastane


 

Yeni yazılardan haberdar olmak için abone olun!
Loading
error: Yazılarımı sitemden takip edebilirsiniz, 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserlerini Koruma Kanunu gereği yazılarım kopyalanamaz.